2S1M Goździk

122 mm pływająca haubica samobieżna 2S1 Goździk (ros. 2C1 Гвоздикa / Gwozdika) została opracowana w ZSRR w latach 60. XX w. Wprowadzona do uzbrojenia w ZSRR i krajach Układu Warszawskiego na początku lat 70. Następnie eksportowana do wielu innych armii (łącznie 2S1 użytkowało ponad 40 państw). Jest przeznaczona do niszczenia środków ogniowych, stanowisk dowodzenia i umocnień polowych ogniem pośrednim (pociski odłamkowo-burzące), a także zwalczania celów opancerzonych ogniem na wprost (np. bezwirowymi pociskami kumulacyjnymi). Obrotowa wieża uzbrojona jest w haubicę 2A31 kalibru 122 mm, będącą zmodernizowanym wariantem wcześniejszej, holowanej haubicy D-30. Wieżę osadzono na przedłużonym o jedną parę kół jezdnych i przebudowanym podwoziu wielozadaniowego transportera opancerzonego MTLB. Oprócz ZSRR, Goździk produkowany był na licencji w Bułgarii, a także w latach 1984-94 w Hucie Stalowa Wola w Polsce. Pomimo tego, że haubica 2S1 to pojazd pływający, opracowano także kolejną wersję 2S1M o zwiększonych możliwościach pływania. Takich wozów wyprodukowano tylko 12 sztuk i dostarczono do dywizjonu artylerii mieszanej 7 Łużyckiej Brygady Obrony Wybrzeża. Zamontowane po bokach kadłuba pływaki zwiększające wyporność oraz dwa pędniki wodne umożliwiały desantowanie z okrętów i pływanie w morzu. Goździki, kiedyś najnowocześniejsze pojazdy tego typu na świecie, obecnie nie spełniają już wymagań współczesnego pola walki, ze względu na niewielki kaliber działa i zbyt małą masę pocisku oraz niewystarcząjącą donośność. W oczekiwaniu na następców, to jednak nadal podstawowe działo samobieżne Wojska Polskiego. W 2018 r. na stanie znajdowało się ponad 300 egzemplarzy 2S1 w 11 dywizjonach artylerii samobieżnej.