FlakPanzer Gepard (1978)

W latach 60. XX wieku Ministerstwo Obrony RFN ogłosiło wymagania na samobieżny zestaw przeciwlotniczy do osłony wojsk. Do rywalizacji o realizację programu stanęły dwa konsorcja zrzeszające kilka firm zbrojeniowych – zaproponowały one pojazdy bazujące na kadłubach nowych niemieckich czołgów podstawowych Leopard 1, odpowiednio: MATADOR 30 ZLA oraz 5 PFZ-A. Po zbudowaniu prototypów i przeprowadzeniu prób na początku lat 70. wybrano ten ostatni, uzbrojony w dwie armaty automatyczne Oerlikon KDA kalibru 35 mm umieszczone w napędzanej elektrycznie wieży obrotowej. Kadłub czołgu poddano znacznym modyfikacjom: zmieniono kształt pancerza przodu pojazdu. Obok kierowcy umieszczono 40 kW prądnicę napędzaną przez czterocylindrowy wielopaliwowy silnik spalinowy Mercedes-Benz OM 314 o pojemności 3,8 l z wylotem spalin po lewej stronie kadłuba. Umieszczenie tych urządzeń spowodowane było znacznym zapotrzebowaniem na prąd przez mechanizmy obrotu wieży, podniesienia armat i poruszania stacji radiolokacyjnej. Produkcja wozu oficjalnie nazwanego FlakPanzer Gepard odbywała sie w zakładach Krauss-Maffei Wegmann w latach 1976-80. Do Bundeswehry dostarczono łącznie 420 Gepardów. Dodatkowo identyczne pojazdy w liczbie 55 sztuk zakupiła Belgia. Trzecim odbiorcą została Holandia (95 egz.), lecz jej zestawy nazwane PRTL (a potem Cheetah / CA.1) różniły się systemem kierowania ogniem i radarem. Gepard dysponuje dużą siłą ognia. Armaty mają szybkostrzelność 550 strz./min., a pociski w zależności od typu uzyskują predkość wylotową 1175-1440 m/s. Wszyscy trzej oryginali użytkownicy FlakPanzerów wycofali już je ze służby. Zbędne pojazdy znalazły nowych nabywców. Niemckie trafiły do Rumunii (43) i Brazylii (36), Holendrzy sprzedali 61 PRTL do Jordanii.